Kinematyka krótkiego sprzęgu

Krótki sprzęg trzyma sąsiednie wagony na torze prostym blisko siebie, a w łuku pozwala odstępowi automatycznie wzrosnąć. Umożliwia to kinematyka krótkiego sprzęgu: małe prowadzenie (znormalizowane gniazdem NEM 362), czyli szczelina, w której siedzi kołek. Na torze prostym kołek stoi wewnątrz, sprzęg jest wsunięty, a wagony stoją tuż za sobą. W łuku kołek przesuwa się na zewnątrz, sprzęg się wysuwa, a odstęp rośnie dokładnie tak, jak wymaga tego łuk.

Wygląda to realistycznie, ale jest wrażliwe na małe promienie i łuki S: tam końce wagonów mocno się wychylają, a kinematyka może się zablokować. Decyduje kierunek siły. Przy ciągnięciu pociąg utrzymuje kinematykę wysuniętą. Przy pchaniu, na przykład w dół, zostaje ona ściśnięta i blokuje się w położeniu wsuniętym; tam, gdzie krzywizna zmienia się skokowo, nie może się wtedy wysunąć od razu i pierwszy wagon zostaje wypchnięty z toru (reguła sprawdzania „Zmiana krzywizny na spadku”). Długie pojazdy z krótkim sprzęgiem potrzebują więc większych promieni i wstawek prostych niż pojazdy ze sprzęgiem sztywnym.